Εδέσματα και γαστριμαργικές συνταγές των Αρχαίων Ελλήνων Written By Ιωάννης Φιλίστωρ

                                                                                                         

Στα γεύματα και στα δείπνα τα τραπέζια ήταν γεμάτα με ψωμί, με κρέατα και χορταρικά, κι ακόμη με ελιές, πίτες, γλυκίσματα και φρούτα. Φυσικά και με άφθονο κρασί. Από τα όσπρια, γνωστά στους αρχαίους ήταν τα φασόλια, οι φακές, τα ρεβίθια (που τα προτιμούσανε ψημένα), τα μπιζέλια και τα κουκιά, που τα 'τρωγαν, συνήθως, σε πουρέ (έτνος). Για το έτνος, δηλαδή τη σημερινή φάβα, ξετρελαινόταν ο Ηρακλής, και ο Αριστοφάνης  

                                                      δεν χάνει την ευκαιρία να τον σατιρίσει:    

                                     

                                        Ήρθες, αγαπητέ Ηρακλή; Πέρασε μέσα
                                           Η Περσεφόνη μόλις έμαθε ότι έφτασες,
                                           αμέσως βάλθηκε να ζυμώνει καρβέλια,
                                                έβαλε δυο τρεις χύτρες στη φωτιά
                                     με όσπρια τριμμένα και φάβα, και στη θράκα
                                            ένα ολάκερο βόδι  ψήνει ακόμη
                                               γλυκά και πίτες. Μα πέρασε μέσα.

                                                                            («Βάτραχοι» 503-507)

Μια γενική όμως ιδέα για τις γνωστές στους αρχαίους τροφές παίρνουμε από τους Δειπνοσοφιστές του Αθήναιου

Γιατί, τι λείπει απ'το σπίτι μας, ποία καλά, δεν είναι  γεμάτο οσμές συριακής σμύρνας κι από ευχάριστο καπνό λιβανιού, δεν σε ευφραίνει να βλέπεις μάζες ψωμιού από λεπτό αλεύρι, τρυφερά χταπόδια, λουκάνικα, ώς και πάχος, φούσκες, βραστά σέσκλα και φύλλα, φάβα και  σκόρδα, μαρίδες, σκουμπριά, ενθρυμματίδες, φάρο καιχόνδρο, κουκιά, λαθούρια, αρακά, ρόβη, μέλι, τυρί, γεμιστά άντερα ως και σιτάρια,