Αυτό είναι όλο , Κλαίουσα ιτιά , Για την ζωή , Τα τραγούδια του ανθρώπου

                                                                                                          Ποιήματα Ναζίμ Χικμέτ                          

                      Ζω στη φεγγοβολη που προχωραει

                         ολογιομα τα χερια μου με ποθους

                         κι ο κοσμος ειναι ομορφος πολυ

                                         μοσκοβολαει

                          Τα ματια του λιμπιστηκαν τα δεντρα

                            τα δεντρα που γιομισαν ελπιδες

                           και ντυθηκαν την πρασινη στολη

                                                                                  το λιοχαρο δρομακι προχωραει

                                                                  σ ' ολοδροσο χαλί κι απ' το φεγγιτη με καλει

                                                                                         στις πρασινες νησιδες.

                                                                                                                         ΑΝΝΑ ΜΑΡΙΑ

   ΚΛΑΙΟΥΣΑ  ΙΤΙΑ

        ΚΥΛΟΥΣΕ ΤΟ ΝΕΡΟ

             ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΤΟΥ ΓΥΑΛΙΖΟΝΤΑΝ ΙΤΙΕΣ

             ΤΑ ΠΛΟΥΣΙΑ  ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΥΖΑΝ  ΛΥΓΕΡΕΣ

             ΚΑΙ ΤΑ ΣΠΑΘΙΑ Τ'ΑΣΤΡΑΦΤΕΡΑ ΤΟΥΣ

             ΧΤΥΠΩΝΤΑΣ ΣΤΟΥΣ ΚΟΡΜΟΥΣ

                     ΚΑΛΠΑΖΑΝ ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΥΣΗ 

                  ΜΕΘΥΣΙ ...

    ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΞΑΦΝΟΥ

            ΣΑ ΤΟ ΠΟΥΛΙ ΤΟ ΛΑΒΩΜΕΝΟ

              ΤΟ ΠΛΗΓΩΜΕΝΟ

                ΣΤΟ ΦΤΕΡΟ ΤΟΥ

                 ΓΚΡΕΜΙΣΤΗΚ' ΕΝΑΣ ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ 

              ΑΠ' Τ' ΑΛΟΓΟ ΤΟΥ

                                                               
                                                                                                                                          ΑΜΑΛΙΑ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ

Η ζωή δεν είναι παίξε γέλασε 
πρέπει να την επάρεις σοβαρά 
<< Όπως να πούμε , κάνει ο σκίουρος 
Δίχως απ΄οξω η από πέρα να προσμένεις τίποτα 
Δε θάχεις άλλο πάρεξ , μονάχα να ζείς 
Τις πιο όμορφες μας δεν τις ζήσαμε ακόμα 
Κι αχ ο,τι πιο όμορφο θάθελα να σου πώ 
Δε στο ΄πα ακόμα 
                                                                                                                                                                                  ΧΡΙΣΤΙΝΑ 


ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ 

Σ΄αυτόν τον κόσμο τίποτα 
απ΄όσα μπόρεσα να πιώ 
και να γευτώ 
απ΄όσες χαρές γνώρισα 
απ΄όσα μπόρεσα να αγγίξω 
και να νιώσω 
τίποτα , τίποτα 
δε μ΄έκανε έτσι ευτυχισμένο 
όσο τα τραγούδια

                                                                                                                                                                   ΣΤΕΦΑΝΟΣ 


ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ 

Η ζωή δεν είναι παίξε γέλασε 
Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά 
Τόσο μα τόσο σοβαρά 
Που έτσι , να πούμε ακουμπισμένος σ΄έναν τοίχο 
με τα χέρια σου δεμένα 
η μέσα στ΄αργαστήρι 
Μελευκή μπλούζα και μεγάλα ματογυάλια 
θε να πεθάνεις για να ζήσουν οι άνθρωποι 


                                                                                                                                                          ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ